My photo
താമരശ്ശേരി, കോഴിക്കോട് ,കേരളംMob:9656922930, India

Sunday, 3 June 2012

        ഗ്രാമത്തില്‍ ബസ്സിറങ്ങി ആദ്യംകണ്ടയാളോട്തന്നെ നകുലന്‍റെ വാസസ്ഥലത്തെകുറിച്ച് അപര്‍ണ ചോദിച്ചു.
പാടത്തിന്റെ ഓരംചേര്‍ന്ന് പോകുന്ന ചെമ്മണ്‍പാതയിലൂടെ ചെന്നാല്‍ കാണുന്ന കവലയില്‍ നിന്നു അന്വേഷിച്ചാല്‍ മതിയെന്ന
ഒരേകദേശധാരണ അവള്‍ക്കുമുന്നില്‍ എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു അയാള്‍ തിടുക്കത്തില്‍ നടന്നുപോയി.
അവള്‍ ചെമ്മണ്‍പാതയിലെക്കിറങ്ങി . വശങ്ങളില്‍ പൊടിമണ്ണില്‍ കുളിച്ചു പച്ചപ്പ്‌ നഷ്ടപെട്ട തെങ്ങോലകള്‍ കാറ്റില്‍ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഓര്‍ക്കൂട്ടിലെ ചാറ്റിംഗ് സന്ധ്യകളിലൊന്നില്‍ നകുലനെ അവള്‍ അവിചാരിതമായി കണ്ടെത്തിയതായിരുന്നു. കര്‍ണികാരം എന്ന വാക്കായിരുന്നു ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ടത് .നകുലന്‍റെ പ്രൊഫൈലില്‍ വീടിന്റെ പേരായിചേര്‍ത്തിരുന്നവാക്ക്.അര്‍ത്ഥംഅറിയാതിരുന്നത്‌കൊണ്ടോ എന്തോ വെറുതെ ഒരു കൌതുകം തോന്നി. അര്‍ത്ഥം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ സന്തോഷം തോനാതിരുന്നില്ല. തനിക്കിഷ്ടപെട്ട കണിക്കൊന്ന!.
പടര്‍ന്നുപന്തലിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന സൌഹൃദവൃക്ഷത്തിന്റെ ചില്ലയില്‍ നിന്നും അയാളെ പതുക്കെ പിടിച്ചെടുത്തു തന്‍റെ കൂട്ടിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു വയ്ക്കുകയായിരുന്നു . കുറേക്കാലം കുറുമ്പ് കാണിച്ചുനിന്നു . പിന്നെ മെല്ലെചേര്‍ന്ന്നിന്നു.
സന്ധ്യക്ക്‌ തുടങ്ങി പാതിരാത്രികള്‍ പിന്നിടുന്ന ചാറ്റിംഗ് വേളകളില്‍ അയാളുടെ ഭാവപ്പകര്‍ച്ചകള്‍ അമ്പരപ്പിച്കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ദാര്‍ശനികനെപോലെ ഗഹനമായ വിഷയങ്ങളുമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു . മറ്റുചിലപ്പോള്‍ പ്രണയത്തിന്റെ നനുത്ത തൂവല്‍സ്പര്‍ശം പോലെ. ഗുരുസ്ഥാനത്ത് നിന്നു ഉപദേശങ്ങളുടെ ഭാണ്ഡംഅഴിക്കുന്ന ചിലവേളകള്‍. ഒരു വല്യേട്ടന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ മതില്‍കെട്ടുകള്‍ പണിതുയര്‍ത്തിയ സന്ദര്‍ഭങ്ങള്‍…. വെറുതെ വേദനിപ്പിച്ചു ദൂരെമാറിന്നു
കണ്ണിറുക്കിചിരിക്കുന്ന ഒരുവികൃതികുട്ടിയുടെ ഭാവത്തിലായിരുന്നു ചിലപ്പോള്‍.
സത്യത്തില്‍ നകുലന്‍ ആരായിരുന്നു………ഇപ്പോഴും അറിയില്ല……
പ്രണയത്തിന്റെ പൂമ്പൊടികള്‍ പുരണ്ട വരികളായിരുന്നു അയാളുടെ കവിതകള്‍. തന്‍റെ മനസ്സ് അറിയാതെ തൊട്ടെടുത്തതും അതായിരുന്നു. തന്‍റെ പ്രണയപഥങ്ങളില്‍ കാല്‍വയ്ക്കാതെ മുഖം തിരിച്ചുമടങ്ങിപോകുവാന്‍ അയാള്‍വ്യഗ്രതപ്പെടുന്നത് അറിഞ്ഞിട്ടും
നിരാശപെടാതെ കൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
തീര്‍ത്തും അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരിക്കല്‍ നകുലന്‍ അപ്രത്യക്ഷനാവുകയായിരുന്നു. പോസ്ടിങ്ങുകളും കമന്റുകളും
ഇല്ലാതെ…. ചാറ്റിങ്ങിനെത്താതെ…..കുറേക്കാലം. രാത്രിമുഴുവനും കാത്തിരുപ്പ്തുടര്‍ന്ന വിരസതയുടെ നാളുകള്‍ . എപ്പോഴെങ്കിലും ഒരു പുതിയ കവിതയുമായി അയാള്‍ വരുമെന്ന് മനസ്സിനെ വ്ശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു പരാജയപെട്ടു. പറയാതെ പോയതിലുള്ള സങ്കടം വിദ്വേഷമായി മാറാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു….
ചിന്തയുടെ ചിറകിലേറിയതുകൊണ്ട് വെയില്ചൂടും ദൂരവുമറിയാതെ കവലയിലെത്തി. ആളുകള്‍ അധികമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുറുക്കാന്‍ കടയില്‍കണ്ട മധ്യവയസ്കനോട് നകുലന്‍റെ വീടന്വേഷിച്ചു. അയാള്‍പുറത്തേക്കു ഇറങ്ങിവന്നു ദൂരേക്ക്‌ വിരല്‍ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
‘ദാ…..ആ കൊന്ന പൂത്തുനിക്കനത് കണ്ടില്ലേ……. അവ്ടത്തന്നെ’
ആകാശത്ത് മഞ്ഞപരവതാനി വിരിച്ചിട്ട കൊന്നമരം…….നകുലന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട കര്‍ണ്ണികാരം………
‘ഇക്കൊല്ലം നേര്‍ത്തയാ…….മൂപ്പരുടെ ആഘോഷം….വിഷു എത്താന്‍ നിക്കില്യാന്ന തോന്നണേ…….’
ആരോടെന്നില്ലാതെ അയാള്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകളിലെ നൈരാശ്യത്തിന്റെ നിഴല്‍ തന്‍റെ ഉള്ളില്‍ തൊട്ടതായി അവള്‍ക്കു തോന്നി.
വിരസമായ ദിനങ്ങളെ തള്ളിനീക്കാന്‍ പ്രയാസപ്പെട്ട കാലം. ഒരിക്കല്‍ ഓര്‍ക്കൂട്ടില്‍ അലസമായി അലഞ്ഞ രാത്രിയില്‍ പുതിയ കവിതയുമായി അയാള്‍ പ്രത്യക്ഷനായപ്പോള്‍ മനസ്സിന്‍റെ ഊഷരതയില്‍ പുതിയ നാമ്പുകള്‍ ഉണര്‍ന്നു. പഴയ ബന്ധം പുതുക്കിയപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു അയാളില്‍ വന്ന മാറ്റം. തന്നെ വഴി മാറ്റി നടത്താനുള്ള തീവ്രശ്രമം. ഉപദേശങ്ങള്‍…..യാചനകള്‍….ഭീഷണികള്‍…..
നേരില്‍കണ്ട്‌ സംസാരിക്കണമെന്ന തന്‍റെ ആവശ്യം, കാണാന്‍ ശ്രമിക്കരുത്എന്ന താക്കീതോടെ നിഷ്കരുണം തള്ളുകയായിരുന്നു.
അന്ന് തുടങ്ങിയ അന്വേഷണം ഇപ്പോള്‍ ഈ കര്‍ണ്ണികാരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക്‌ എത്തുകയാണ്……!
കൊന്നപ്പൂക്കള്‍ വീണുകിടന്ന നടവഴിയിലൂടെ മുറ്റത്തെത്തി. പൂമുഖത്ത് അര്‍ദ്ധസുഷുപ്തിയിലായിരുന്ന വൃദ്ധന്‍ ശബ്ദംകേട്ട്
പതുക്കെകണ്ണുകള്‍ തുറന്നു. പിന്നെ അകതെക്കെന്നോണം വിളിച്ചു.
‘രാധികേ……..ദേ ആരോ….വന്നിരിക്കണ്…..’
അകത്തുനിന്നും സുന്ദരമായമുഖമുള്ള ഒരു മെലിഞ്ഞ സ്ത്രി കടന്നുവന്നു. കൂടെ ഒരെട്ടുവയസ്സുകാരിയും.
‘ അപര്‍ണയല്ലേ……….കയറിവരൂ….’
പെട്ടന്നുണ്ടായ അമ്പരപ്പില്‍ യാന്ത്രികമായി അകത്തേക്ക് കയറി.
‘ഞാന്‍ രാധിക…..നകുലെട്ടന്റെ ഭാര്യ…….ഇത് മകള്‍ ശ്വേത..’
രാധിക സ്വയം പരിചയപെടുത്തിയപ്പോള്‍ ഹൃദയം ഒരു മുള്‍കൂട്ടില്‍ ഇറക്കിവച്ചതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ഭാവമാറ്റം ഒളിപ്പിക്കാനെന്നോണം പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചുപോയി.
‘ നകുലന്‍…………….’
‘ആറുമാസംമുന്‍പ് കോളേജില്‍ പഠിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ കുഴഞ്ഞു വീണു….. മൂന്ന്ദിവസം ആശുപത്രിയില്‍ കിടന്നു പൊരുതിനോക്കി……..ഇപ്പോള്‍ നകുലേട്ടന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത്‌ എന്‍റെ മനസ്സിലാണ്…….ഓര്‍മ്മകളായി…….’
രാധികയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ഒരു വിലാപത്തിന്റെ ശ്രുതി ചേര്‍ന്നിരുന്നു.
പ്രിയതരമായി മനസ്സില്‍ കാത്തുവച്ച ഒരു വെണ്ണ്‍ശംഖ് ഉടഞ്ഞു ചിതറിതെറിച്ചുപോകുന്നത് നിസ്സഹായതയോടെ കണ്ടുനിന്നു .
മനസ്സ് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല . രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പും തന്നോട് ചാറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു എന്ന സത്യം നീട്ടിപിടിച്ചു നകുലന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം നടത്തിനോക്കി.
ഇടര്ച്ചയുള്ള ശബ്ദത്തോടെ ശബ്ദത്തോടെ രാധിക പറഞ്ഞു തുടങ്ങി….
‘നകുലേട്ടന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം ….അതിനുവേണ്ടി മാത്രം ഡയറിതാളുകളില്‍ ബാകിവച്ചുപോയ കവിതകള്‍ അദ്ധേഹത്തിന്റെ പാസ് വേഡ് ഉപയോഗിച്ച് ഞാന്‍ പോസ്റ്റ്‌ ചെയ്യുകയായിരുന്നു…..ചാറ്റിങ്ങിനിടെ അപര്‍ണയെ പിന്തിരിപ്പിക്കുവാന്‍ കടുത്ത ഭാഷ പ്രയോഗിച്ചതും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതും ഞാനായിരുന്നു …….എന്നോട്………’
ഗദ്ഗടതാല്‍ മുറിഞ്ഞുപോയ വാക്കുമായി അവള്‍ അകത്തേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി
ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ അരികില്‍ മിഴിച്ചു നിന്ന എട്ട് വയസ്സ്കാരിയെ അപര്‍ണ തന്നോട് ചേര്‍ത്തു നിര്‍ത്തി നെറുകയില്‍ ചുംബിച്ചു
പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു
കാറ്റില്‍ കര്‍ണ്ണികാരപൂക്കള്‍ വീണുകൊണ്ടേയിരുന്നു . കര്‍ത്തവ്യം നേരത്തെ പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു സുഷുപ്തിയിലേക്ക് വീഴാന്‍ കാത്തുനില്‍ക്കുന്ന കൊന്നമരത്തെ അവള്‍ വെറുതെ ഒന്ന് നോക്കി. വെറുതെ………
ഓര്‍മ്മ
പണ്ടൊരു മഴക്കാല സന്ധ്യയില്‍ നീയൊരു
തുണ്ട് കടലാസുമായ് വന്നെന്റെ ചാരത്ത്
കടലാസ് വഞ്ചികള്‍ തീര്‍ത്ത് തരാനേറെ
അരുമയായ് കൊഞ്ചിയതിന്നുമോര്‍ക്കുന്നു ഞാന്‍
തുഴ പോയ ജീവിത തോണിയി ലേകനായ്
തുള വീണതോന്നുമേ അറിയാതെ ഞാനിതാ
മറുകര പൂകുവാന്‍ വെമ്പുന്ന വേളയില്‍
മധുരിതമല്ലയോ നിന്നോര്‍മ്മകള്‍ സഖീ
നഷ്ടസുഗന്ധങ്ങള്‍

  മഴ ചാറിതുടങ്ങിയിരുന്നു .റയില്‍ പാളത്തിന് സമാന്തരമായുള്ള നടപ്പാതയിലൂടെ അയാള്‍ നടന്നു . മേല്‍പ്പാലത്തിനു താഴെ ബോഗന്‍വില്ലകള്‍ പൂത്ത വേലിക്കപ്പുറത്ത്‌ വെറോണിയുടെ വീടിനകത്തെ നേരിയ വെളിച്ചം കണ്ണില്‍ പെട്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ നടത്തം പതുക്കെയാക്കി .
ഗേറ്റ് കടന്നപ്പോള്‍ പതിവുപോലെ അയാളുടെ കാലുകള്‍ ഒരു കള്ളന്റെതുപോലെ പെരുമാറിതുടങ്ങി. കോളിംഗ് ബെല്ലിനെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് ജനല്‍ പാളികളില്‍ പതുക്കെ തട്ടി . വെറോണി വാതില്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ വെളിച്ചതോടൊപ്പം ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ മടഭരമായ ഗന്ധം പുറത്തേക്കൊഴുകി . സിരകളില്‍ അഗ്നി പടര്‍ത്തുന്ന ആ മണം ഏത് സോപ്പിന്റെതാനെന്നു ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമം നടത്തി അയാള്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പരാജയപ്പെട്ടു.
പാളത്തിലൂടെ ഏതോ പാതിരാവണ്ടി കുതിച്ചെത്തി , പ്രകമ്പനങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത് കിതച്ചു കിതച്ചു കടന്നുപോയി . അയാളുടെ നെറ്റിതടത്തില്‍ പൊടിഞ്ഞ വിയര്‍പ്പു മണികളെ വിരല്‍തുമ്പിനാല്‍ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിച്ച് ഒരു നീരൊഴുക്ക് തീര്‍ത്തുകൊണ്ട് വെറോണി മുഖം ചെവിയോടു ചേര്‍ത്തുവച്ചു പറഞ്ഞുതുടങ്ങി .
" എന്നാത്തിനാ കള്ളനെപ്പോലുള്ള ഈ വരവും പോക്കും ............ആ ചെറുക്കനെ വല്ല അനാഥശാലയിലോ മറ്റോ ചേര്‍ത്ത്‌ എന്‍റെ കഴുത്തെലൊരു മിന്നുകെട്ടി കൂടെ പൊറുപ്പിക്കാമേലെ..............."
അവളെ ജീവിതത്തോട് ചേര്‍ത്ത്‌ വയ്ക്കാമെന്ന് അയാള്‍ പലവട്ടം സമ്മതിച്ചതാണ് . പക്ഷെ പ്രശ്നം ജോണിക്കുട്ടിയായിരുന്നു .
ജീവിതത്തില്‍നിന്നു അവനെ പറിച്ചു മാറ്റണമെന്ന് അവള്‍ക്കു നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു . അയാള്‍ക്ക്‌ അതോര്‍ക്കാന്‍ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല .
അഞ്ചു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഒരു സന്ധ്യക്ക്‌ ജോണിക്കുട്ടിയെ കുളിപ്പിച്ച് ഉമ്മറത്ത്‌ കിടത്തി റോസി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു . പറയാതെ വന്ന ഒരു മഴയ്ക്പിന്നില്‍ പതുങ്ങിനിന്ന ഒരു മിന്നല്‍പിണര്‍ അവളെ തൊട്ടുവിളിച്ചു . ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുവാന്‍ പോലും അനുവദിക്കാതെ അവളെ കൊണ്ടുപോയ്ക്കളഞ്ഞു . തുടര്‍ന്നുള്ള കഷ്ടതയുടെ നാളുകള്‍ ജോണിക്കുട്ടിയുടെ പുഞ്ചിരിയില്‍ അയാള്‍ അലിയിചെടുക്കുകയായിരുന്നു .
" ഇനീം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാന്‍ പറ്റത്തില്ല ......കാര്യങ്ങക്കൊരു തീരുമാനണ്ടാവണം.....എന്നിട്ട് വന്നാമതി...എന്നെക്കാണാന്‍ ..........." അവളുടെ വാക്കുകളുടെ പരുപരുത്ത പ്രതലം അയാളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ ഉരഞ്ഞു...ചോര പൊടിഞ്ഞു .
അടുത്ത മുറിയില്‍ നിന്നു അവളുടെ തള്ള ഉറക്കത്തില്‍ കുണുങ്ങിചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു . യൌവ്വനത്തില്‍ ആരോ കുടഞ്ഞിട്ട നിര്‍വൃതിയുടെ കുളിരേറ്റതുപോലെ..... . നെഞ്ചില്‍നിന്നും അവളുടെ കൈ മെല്ലെ എടുത്തുമാറ്റി അയാള്‍ എഴുനേറ്റു നടന്നു . പുറത്തു നിലാവിന്റെ നനുത്ത സ്പര്‍ശം അയാള്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല .
ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്താന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ ഒരു രാത്രിയുടെ നീളം മതിയായില്ല . ജോണിക്കുട്ടിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഹൃദയത്തില്‍ നോവിന്റെ പൂക്കള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും വിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അയാളറിഞ്ഞു .
ചെമ്പകപൂമണതോടൊപ്പം വെറോണിയും തന്‍റെ ജീവനില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നിരുന്നു എന്ന സത്യം എത്ര ആട്ടിയകറ്റിയിട്ടും മാദകമായ ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ അയാളെ തേടിയെത്തി .
വിഭ്രാന്തിയുടെ നാളുകള്‍ അവസാനിച്ചത്‌ വര്‍ഗീസച്ചന്റെ കുമ്പസാരകൂടിന്റെ മുന്‍പിലായിരുന്നു . സ്നേഹനിഷേധത്തിന്റെ വഴിയില്‍ നിന്നും വെള്ളവസ്ത്രത്തിലേക്ക്‌ കയറിവന്ന വര്‍ഗീസച്ചന് അയാളുടെ മനസ്സിന്‍റെ ചൂട് തൊട്ടെടുക്കാന്‍ എളുപ്പം കഴിഞ്ഞു .
രാവിലെ നേരത്തെതന്നെ അയാള്‍ ജോണിക്കുട്ടിയെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി . കുളിപ്പിച്ച്, തലേദിവസം വാങ്ങികൊണ്ട് വച്ച പുതിയ കുപ്പായം ധരിപ്പിച്ചു . അവന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും ഉടുപ്പുകളും ഉണ്ണിയേശുവിന്റെ ചിത്രവുമെല്ലാം ഒതുക്കിവച്ച ബാഗെടുത്തു മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ അവന്‍ ചോദിച്ചു .
"അപ്പാ...........നമ്മെളെങ്ങോട്ടെക്കാ പോണേ ......" വര്‍ഗീസച്ചന്‍ തന്ന കത്തുമായി നഗരത്തിലെ ഒര്ഫനെജിലെക്കാണെന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞില്ല പകരം അവന്റെ വിരലുകള്‍ മുറുകെപിടിച്ചു വേഗത്തില്‍ നടന്നുകൊണ്ട് ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു . " കളിക്കാന്‍ ഒരുപാട് കൂട്ടുകാരൊക്കെയുള്ള ഒരിടത്തേക്ക് ........"
അവനെയും ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു റോസിയുടെ കല്ലറയ്ക്ക് മുന്‍പില്‍ നിന്നു പതിവുപോലെ ഒരു പനിനീര്‍പൂവ് അവള്‍ക്കുനേരെ നീട്ടിയപ്പോള്‍ അയാളുടെ കൈകള്‍ വിറച്ചിരുന്നു . ഒന്നും പറയാന്‍ ധൈര്യം വരാതെനിന്ന മൌനത്തിന്റെ ഇടവേളയില്‍ റോസി പതുക്കെ അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് കയറി .പണ്ട് പാടിയിരുന്ന ആ താരാട്ട് അവള്‍ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു .
പെട്ടന്നയാള്‍ ജോണിക്കുട്ടിയെയും ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച്‌ തിടുക്കത്തില്‍ നടന്നു . ഉള്ളില്‍ റോസിയുടെ താരാട്ട് തേങ്ങലായി മാറുകയായിരുന്നു . അങ്ങിനെ അധികദൂരം പോകുവാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ കഴിഞ്ഞില്ല . ഒതുക്കിപിടിച്ചിട്ടും ഒരു കരച്ചില്‍ തൊണ്ടയില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കു വന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ നിന്നു . പകച്ചുനിന്ന ജോണിക്കുട്ടിയെ അയാള്‍ എടുത്തു മാറോട്‌ ചേര്‍ത്ത്‌പിടിച്ചു. പിന്നെ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
എടുക്കാനുള്ളതെല്ലാം എടുത്തു ബാഗില്‍ നിറച്ച്, സന്ധ്യക്ക്‌ വാടകവീട് പൂട്ടി താക്കൊലേല്പിച്ചു റെയില്‍വേ സ്ടെഷനിലെത്തിയപ്പോള്‍ ജോണിക്കുട്ടി വീണ്ടും ചോദിച്ചു " നമ്മളെങ്ങോട്ടാണപാ പോണത് ......."
ഉറച്ച ശബ്ദത്തില്‍ അയാള്‍ പറഞ്ഞു " ദൂരെ ....ദൂരെ ...ഒരിടത്തേക്ക് ..........."
തീവണ്ടിയുടെ ജാലകത്തിലൂടെ പിറകോട്ടു പായുന്ന കാഴ്ചകള്‍ക്കിടയില്‍ വെറോണിയുടെ വീട്ടിലെ വെളിച്ചവും അയാള്‍ കണ്ടു . അപ്പോഴും ചെമ്പക പൂമണം തനിക്കുചുറ്റും വലയം ചെയ്യുന്നതായി അയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നി . അതയാളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നായിരുന്നു .........
പ്രിയംവദ
പരിധിയ്ക് പുറത്താണ്
.........

   അടുക്കളയില്‍ പ്രിയംവദയുടെ ജുഗല്‍ബന്ദി ഉച്ചസ്ഥായിയില്‍ എത്തേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞിട്ടും യാതോരനക്കവും കേള്‍ക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അച്ചുവും അമ്മുവും നല്ലഉറക്കത്തിലാണ്.
അടുക്കളയില്‍ പ്രിയംവദ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിരാവിലെ അവള്‍ എവിടെപ്പോയെന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്‌ മുന്‍വശത്തെ വാതിലിനരികിലേക്ക്‌ എത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ഒന്നുപകച്ചു! വാതില്‍ ചാരിയിട്ടനിലയിലായിരുന്നു . രാത്രി വാതില്‍ പൂടിയിട്ടാണ് കിടന്നത്എന്നയാള്‍ ഓര്‍ത്തു. പെട്ടന്ന് ഒരു കള്ളന്റെ മുഖം അയാളിലൂടെ കടന്നുപോയി

അകത്തു തുറന്നുകിടന്ന അലമാരയില്‍ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങളും ബാഗും ഇല്ലായിരുന്നു. അയാള്‍ വെപ്രാളത്തോടെ സെല്ഫോനെടുത്ത് അവളെ വിളിച്ചുനോക്കാന്‍ ഒരുങ്ങി. ഫോണില്‍ അവളുടെ സന്ദേശം അയാളെനോക്കി പല്ലിളിച്ചു!.
'ഇഷ്ടപ്പെട്ട പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു............അന്വേഷിക്കരുത്...........!'
തലയ്കകത്ത് ഒരുപാട് കുപ്പിച്ചില്ലുകള്‍ ഇളകിമറിയുന്നതായി അയാള്‍ക്കനുഭവപ്പെട്ടു !

അമ്മ അസുഖംവന്നു ആശുപത്രിയില്‍ പോയതാനെന്ന കള്ളം മെനഞ്ഞുണ്ടാക്കി അയാള്‍ കുട്ടികളെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തി . കഴിയുന്ന വിധത്തില്‍ പ്രാതല്‍ കൊടുത്തു, കുളിപ്പിച് ഒരുക്കി സ്കൂളിലെക്കയച്ചു. അവളുടെ നൈപുന്ന്യ
തികവ് തനിക്കില്ലെന്നു അവരുടെ മുഖഭാവങ്ങളില്‍ പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു.

കുട്ടികള്‍ പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ , ഒരു ഘോരവനത്ത്തില്‍ ഇരുട്ടില്‍ തപ്പുന്നവന്റെ നിലയിലായിരുന്നു അയാള്‍ !. അടുത്ത നീക്കത്തെക്കുറിച്ച് അയാള്‍ക്കൊരു രൂപവും ഇല്ലായിരുന്നു !. ഒരുപാട് നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ സങ്കടത്തിന്റെ സൂചിമുനകളുമായി അയാളിലേക്ക് പറന്നിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു .

രണ്ടാമതും ഹൃദയമിടിപ്പില്‍ അപശ്രുതി വന്നപ്പോള്‍ ഡോക്ടറുടെ നിര്‍ദേശപ്രകാരം അയാള്‍ കമ്പനിയില്‍നിന്നും അകാലത്തില്‍ വിരമിച്ച് വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു . അവളുടെ മാസശമ്പളത്തിലേക്ക് ജീവിതം ഒതുക്കാന്‍ അയാള്‍ വല്ലാതെ പണിപ്പെട്ടിരുന്നു. ദുരിതാന്ധകാരത്തില്‍ അവളുടെ സ്നേഹമായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക്‌ മാര്‍ഗദ്വീപം .അത് വഞ്ചനയുടെ മേല്‍ പതിച്ചുവച്ച വര്‍ണവെളിച്ചമായിരുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ അയാളുടെ മനസ്സ് മടികാണിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു

സന്ധ്യക്ക്‌ അമ്മയെ ഫോണില്‍ വിളിക്കണമെന്ന് അമ്മു വാശിപിടിച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ യാന്ത്രികമായി ഫോണ്‍ ചെവിയോടു ചേര്‍ത്തു . പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു ..അമ്മ പരിധിയ്ക് പുറത്താണ്........ .അവരുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് ഏതോ കാര്‍ടൂണ്‍ സിനിമയിലൂടെ അയാള്‍ തുടച്ചെടുത്തു !.

അത്താഴത്തിനുശേഷം വിറയാര്‍ന്ന കൈകളോടെ അയാള്‍ ഫ്രിട്ജു തുറന്നു . പകല്‍ ടൌണില്‍നിന്നും വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവച്ച പഴചാറിന്റെ മൂന്ന് പാക്കറ്റുകള്‍ അയാള്‍ കയ്യിലെടുത്തു . അമ്മുവിന് ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടവ.... .ടി വി യുടെ മുന്നിലിരുന്നു അവര്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് അയാള്‍ക് കേള്‍ക്കാം . തന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പിന് വേഗം കൂടുന്നതും ദേഹമാസകലം വിയര്‍ക്കുന്നതും അയാളറിഞ്ഞു . ഒരുചുവടു മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുവാന്‍ അയാള്‍ക്ക്‌ കഴിഞ്ഞില്ല !. ഒടുവില്‍ സര്‍വശക്തിയും സംഭരിച്ചു വല്ലാത്ത ഒരു ശബ്ദത്തോടെ ആ പാക്കറ്റുകള്‍ അയാള്‍ മുറ്റത്തേക്ക്‌ വലിച്ചെറിഞ്ഞു . പിന്നെ ഓടിച്ചെന്നു കുട്ടികളെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു ഉച്ചത്തില്‍ കരഞ്ഞു. അവര്‍ ഭയന്ന്പോയിരുന്നു...!

രാവിലെ വാതില്‍തുറന്നു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍,മുറ്റത്ത് ,പഴചാരിന്റെ പാക്കറ്റുകള്‍ക്കിടയില്‍ ചത്തുമരവിച്ചുകിടക്കുന്ന കുറിഞ്ഞിപൂച്ച്ചയെയും മൂന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കണ്ടു അയാള്‍ നടുങ്ങി . തിടുക്കത്തില്‍ അയാള്‍ കിടപ്പുമുറിയില്‍ കടന്നു കുട്ടികളെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. പിന്നെ നെഞ്ചോടു ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു കുറേനേരം ഇരുന്നു.........